کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم

 

                                چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم

 

فارغ ازخود شدم و کوس اناالحق بزدم

 

                                  همچو منصور خریدار سر دار شدم

 

غم دلدار فکنده ست به جانم شرری

 

                               که به جان آمدم و شهره ی بازار شدم

 

در میخانه گشایید به رویم شب و  روز

 

                                   که من از مسجد و از مدرسه بیزار شدم

 

جامه ی زهد و ریا کندم و بر تن کردم

 

                                     خرقه ی پیر خراباتی و هشیار شدم

 

واعظ شهر که از پند خود آزارم داد

 

                                  از دم رند می آلوده مددکار شدم

 

بگذارید که از بتکده یادی بکنم

 

                                  من که با دست بت میکده بیدار شدم

 

                         (روح الله موسوی خمینی)

 

پی نوشت:

 

امروز  خیلی غصه خوردم، به تمام دلیل ها.....

 

از دانشگاه که بر می گشتم نشستم اولین صندلی اتوبوس که از مسیر مه آلود لذت ببرم

 

شاید حال و هوام عوض شه، راننده یه جور سیخونکی که فقط من شنیدم

 

به دوستش گفت که ترمز ماشین خرابه و خطرناک!

 

 

با خودم گفتم هیجانش جور شد.

 

هندزفری رو زدم به گوشی که با موسیقی آرام بشم

 

رسید به احسان خواجه امیری که می خوند:

 

خداحافظ ای شعر شب های روشن

 

خداحافظ ای قصه ی عاشقانه

 

خداحافظ ای راوی روشن عشق

 

خداحافظ ای عطر شعر شبانه

 

خداحافظ ای همنشین همیشه

 

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

 

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

 

تو را می سپارم به دل های خسته

 

تو را می سپارم به مینای مهتاب

 

تو را می سپارم به دامان دریا

 

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

 

تو را می سپارم به رویای فردا

 

به شب می سپارم تو را تا نسوزم

 

به دل می سپارم تو را تا نمیرم

 

 خداحافظ ای برگ و بار دل من

 

خداحافظ ای سایه سار همیشه

 

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

 

 خداحافظ ای نو بهار همیشه

 

گلوم که درد می کرد ، اول فکر می کردم به خاطر بغض قصه ی تلخیه که

 

 امروز گفتی و شنیدم، هرچند تازه نبود.

 

ولی بعد استخون دردم شروع شد

،

جدی جدی  چشم بیمار تو را دیدم و بیمار شدم،

 

با این ترانه هم که دیگه حس کردم رو باندم و دارم افقی میشم

 

انگار داشتم با همه چیز خداحافظی می کردم

 

 

حالم اصلا خوب نبود ،  ترمز خراب اتوبوس ما رو سالم رسوند خونه

ولی من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم

امروز خیلی خیلی نار احت شدم. ولی چه میشه کرد؟ این رسم روزگاره

حالم اصلا خوب نیست ولی باید این وبلاگو بنویسم، دو روزه افتادم تو

 خط علامه طباطبایی و امام خمینی!

احتمالا دارم مرجوع میشم.

تا بعد

عسل بانو

 

[شنبه ۱۳۸٩/۱٠/۱۸] [٧:۳۱ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak