کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

چهره ی زرد مرا بین و مرا هیچ مگو

                           درد بی حد بنگر، بهر خدا هیچ مگو

دل پر خون بنگر، چشم چو جیحون بنگر

                        هر چه بینی بگذر چون و چرا هیچ مگو

دی خیال تو بیامد به در خانه ی دل

                              در بزد گفت بیا در بگشا هیچ مگو

دست خود را بگزیدم که فغان از غم تو

                          گفت من آن توام دست مخا هیچ مگو

تو چو سرنای منی بی لب من ناله مکن

                              تا چو چنگت ننوازم ز نوا هیچ مگو

گفتم این جان مرا گرد جهان چند کشی

                         گفت هر جا که کشم زود بیا هیچ مگو

گفتم ار هیچ نگویم تو روا می داری

                         آتشی گردی و گویی که درآ هیچ مگو

همچو گل خنده زد و گفت درآ تا بینی

                       همه آتش سمن و برگ و گیاه هیچ مگو

همه آتش گل گویا شد و با ما می گفت

جز ز لطف و کرم دلبر ما هیچ مگو

 

( دیوان شمس  )

 

پی نوشت:

 

کنم هر شب دعایی کز دلم بیرون رود مهرت

                 ولی آهسته می گویم خدایا بی اثر باشد

 

 

[جمعه ۱۳۸٩/۱۱/۱٥] [٤:٤۸ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak