کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

کاشکی آسان شود این دردهای مشکلت

گوشه ای آرام گیرد قایق بی ساحلت

 

چون معما بی جوابی، مثل سنگی؛ محکمی

با چه آغشته خدا، ای نازنین، آب و گلت؟

 

مثل آئینه زلالی، مثل دریا بی قرار

شعر کامل شد ولی کامل نشد حرف دلت

 

((عسل بانو))

 

پی نوشت 1:

تحت تاثیر  حرف های امروزت این شعر مهمانم شد، هر چند حق مطلب ادا نشد و نتونستم احساسم رو، و احساست رو پیاده کنم.

آرزو می کنم گوشه ای آرام گیرد قایق بی ساحلت.

 

 

پی نوشت 2:

تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای

نوشته ها که توئی، نا نوشته ها که توئی

 

 

پی نوشت 3:

 عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ

که به عمری نتوان دست در آثارش برد

          (حسن منزوی)

 

پی نوشت 4:

داشتم می گفتم که واااااای فردا باز باید برم دانشگاه و صبح تا شب آزمایشگاه و ....

خواهرم از یه مجله شعری آورد که بخونم، و با خوندنش آرام شدم، بیت آخرش طلاست.

 

گر تأمل پیشه شد رهرو به موطن می رسد

                               بعد هر شب در تأمل روز روشن می رسد

هر که سستی می کند آخر پشیمان می شود

                                 لحظه ی انگشت   بر  دندان گزیدن می رسد

نیمه ی راهیم و نصف راه باقی مانده است

                           پس هنوز آوازه ی آغاز کردن می رسد

همتی در کار کن، فکر مزاحم دور ریز

                               شاخه را بعد از هرس، هنگام رستن می رسد

آن که سختی های کاری را تحمل می کند

                                عاقبت وقت درو  خوشرو به خرمن می رسد

"یسر" در قرآن ما دنبال هر "عسر" آمده

                             تکیه بر قرآن بکن، یوسف به موطن می رسد       

[جمعه ۱۳۸٩/۱٢/۱۳] [٩:٥۸ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak