کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

خبری داشت کلاغ

     خواند در گوش درخت

                        برگ ها

                                     تک

                                          تک    

                                             ریخت

 

فردا پائیز با ماه مهرش،

با همه رنگ های زرد و سرخ قشنگش می رسه،

 ولی هیچ وقت، هیچ کس رسیدن این فصل قشنگ رو تبریک نمیگه.راستی چرا؟

مگه پائیز از بهار چی کم داره؟

 

چرا ما این همه با این فصل بی مهریم؟

( حداقل برای ما اهوازی ها که بد نیست، با اومدنش نوید چند ماه هوای خوب و بارون داره. برای ما خوزستانی ها که یه تابستون طاقت فرسا رو پشت سر گذاشتیم خیلی قشنگه)

مگر غیر از اینه که اگر برگ درخت در پائیز نمی افتاد جایی برای روئیدن برگ های بهاری پیدا نمی شد؟

مگه غیر از اینه که زیر بارونش عاشق میشیم ،  شاعر میشیم ؟

زیر بارون پائیزی بی بهونه گریه می کنیم ؟

حالا دیگه راحت گریه کن دوست من، پائیز رسید. با بارون پائیزی تو هم ببار.

من  می خوام رسیدن پائیز رو به همه تبریک بگم. می خوام از همین بین راه،

کمی از کنار دنیا راه برم، دنیایی که مردان بسیاری را گم کرد،

مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید.

امروز اگر باریدی، اگر صدات در هیچ قلبی نپیچید، فردا با پائیز ببار.

 

پائیز مبارک دوست من

پائیز مبارک همشهری

پائیز مبارک هم وطن

 

زردی است که با درد موافق شده است

                             تلخی است که لبریز حقایق شده است

عاشق نشدی و گر نه می فهمیدی

                             پائیز بهاری است که عاشق شده است

[چهارشنبه ۱۳۸٩/٦/۳۱] [٧:۱٧ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak