کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

 

پیش نوشت:

  مرا مست زندگی در عرصه ی بی کران منتهی به پژواک نا متناهی  انسان کرده است.

(علیرضا مرتضوی)

 

********
عمری ست تا از جان و دل ، ای جان و دل می خوانمت
 
تو نیز خواهان منی ، می دانمت ، می دانمت
 
گفتی اگر دانی مرا آیی و بستانی مرا
 
ای هیچگاه ناکجا ! گو کی ، کجا بستانمت
 
آواز خاموشی ، از آن در پرده ی گوشی نهان
 
بی منت گوش و دهان در جان جان می خوانمت
منشین خمش ای جانخوش این سکنی ها را بکش
 
گر تن به آتش می دهی چون شعله می رقصانمت
 
ای خنده ی نیلوفری در گریه ام می آوری
 
بر گریه می خندی و من در گریه می خندانمت
 
ای زاده ی پندار من پوشیده از دیدار من
 
چون کودک ناداشته گهواره می جنبانمت
 
ای من تو بی من کیستی چون سایه بی من نیستی
 
همراه من می ایستی همپای خود می رانمت

(هوشنگ ابتهاج)

 

 

پی نوشت1:

در انبوه سکوت میان من و تو

                            حرفی بود

کلامی در فاصله ی دو نگاه

      بی که آوایش

               حریم نازک سکوت مان را

                               بشکند

چه صادقانه سخن گفتیم

    چه عاشقانه خندیدیم

     و چه کودکانه اخم از چهره گشودیم

             ( ماندانا محیط)

                

پی نوشت 2:

 

دگرگونم که دگرگونی.....

(این دل اگر کم است بگو سر بیاورم).....

نمی دونم چی بگم.... (دیگر نشد عبارت بهتر بیاورم)

پی نوشت3:

 

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو

پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو

دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت

آمدم نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو

پی نوشت 4:

تفال زدم به حافظ:

 

کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش

                معاشر دلبری شیرین و ساقی گلعذاری خوش

الا ای دولتی طالع که قدر وقت می دانی

               گوارا بادت این عشرت که داری روزگاری خوش

هر آن کس را که در خاطر ز عشق دلبری باری ست

                  سپندی گو بر آتش نه که دارد کار و باری خوش

[سه‌شنبه ۱۳٩٠/٤/۱٤] [٩:٥٢ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak