کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

پیش نوشت:

می کوشم غم هایم را غرق کنم، اما نا مردها یاد گرفته اند شنا کنند.

*********************           

       داشتم غزلی از مولانا رو با صدای آقای حسام الدین سراج گوش می دادم ، فکر کردم حیفه که تو وبلاگ نذارم .

دنبال این غزل که می گشتم ، غزل دیگه ای هم پیدا کردم که باز خوندنش خالی از لطف نیست.

 ببینید چه کرده با مولانا این شمس:

 

ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من

                     ای دلبر و دلدار من ای محرم و غمخوار من

..........................

ای در زمین ما را قمر ای نیمشب ما را سحر

                           ای در خطر ما را سپر ای ابر شکربار من

..........................

خوش میروی در جان من خوش می کنی درمان من

                       ای دین و ای ایمان من ای بحر گوهردار من

..........................

ای شب روان را مشعله ای بی دلان را سلسله

            ای قبله هر قافله ای قافله سالار من

..........................

هم رهزنی هم ره بری هم ماهی و هم مشتری

                   هم این سری هم آن سری هم گنج و استظهار من

..........................

چون یوسف پیغامبری آیی که خواهم مشتری

                       تا آتشی اندر زنی در مصر و در بازار من

..........................

هم موسیی بر طور من عیسی هر رنجور من

 هم نور نور نور من هم احمد مختار من

..........................

هم مونس زندان من هم دولت خندان من

          والله که صد چندان من بگذشته از بسیار من

..........................

گویی مرا برجه بگو گویم چه گویم پیش تو

                  گویی بیا حجت مجو ای بنده طرار من

..........................

گویم که گنجی شایگان گوید بلی نی رایگان

                  جان خواهم و آنگه چه جان گویم سبک کن بار من

..........................

گر گنج خواهی سر بنه ور عشق خواهی جان بده

                در صف در آ واپس مجه ای حیدر کرار من

..........................

 

 

 

این هم غزل دوم:

ای دل شکایتها مکن تا نشنود دلدار من

                    ای دل نمی ترسی مگر از یار بی زنهار من

..........................

ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من

                              نشنیده ای شب تا سحر آن ناله ها که زار من

..........................

یادت نمی آید که او می کرد روزی گفت و گو

                           می گفت بس دیگر مکن اندیشه گلزار من

..........................

اندازه خود را بدان نامی مبر زین گلستان

                              این بس نباشد خود ترا کاگه شوی از خار من

..........................

گفتم امانم ده بجان خواهم که باشی این زمان                                 

   تو سر ده و من سر گران ای ساقی خمار من

..........................

خندید و می گفت ای پسر آری و لیک از حد مبر

                    وانگه چنین می کرد سر کای مست و ای هشیار من

..........................

چون لطف دیدم رای او افتادم اندر پای او

گفتم نباشم در جهان گر تو نباشی یار من

..........................

گفتا مباش اندر جهان تا روی من بینی عیان

                      خواهی چنین گم شو چنان در نفی خود دان کار من

..........................

گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی جام تو  

                   بفروش یک جامم بجان وانگه ببین بازار من

..........................

 

 

پی نوشت:

 

کاش اون لحظه ای که یکی ازت می پرسه حالت چطوره؟

و تو جواب میدی : خوبم.

کسی باشه که محکم بغلت کنه و آروم تو گوشت بگه:

می دونم خوب نیستی.

گاهی سکوت علامت رضایت نیست. شاید کسی داره خفه می شه پشت سنگینی یک بغض.

گاهی دلت می خواد همه ی بغض هات از تو نگاهت خونده بشه چون جسارت گفتن کلمه ها رو  نداری اما یه نگاه گنگ تحویل می گیری و یه جمله مثل : چیزی شده؟

اونجاست که بغضت رو با یک لیوان سکوت سر می کشی و با لبخند میگی: نه، هیچی.

گاهی انقدر بغض داری که فقط باید مرد باشی تا بتوانی گریه کنی.

 

 

[جمعه ۱۳٩۱/۱/۱۱] [۱٠:۱٢ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak