کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

پیش نوشت:

اگر چند سال زودتر به هم می رسیدیم

به تو می گفتم

هر پرنده کجا آشیان دارد.

*************************

......

بت ها را شکستی.

موسی عصایش را غلاف کرد.

و روی هزار دست ، عبورت داد خدا

بعد

در بیت المقدس دلم

مثل سوره  نازل شدی

 هر آیه ات

سجده ی واجب دارد.

 

(عسل بانو)

 

پی نوشت1:

خسته ام از دویدن دنبال این روزها و ماهها و حتی سال ها که می تازند،

که مثل فنجان چای پر و خالی می شوند

و نمی دانم به کجا می خواهند برسند

خسته ام و می ترسم.

 

پی نوشت 2:

کوچه را دیدی به وقت شب چه تنها می شود؟       

         بی تو از آن کوچه هم تنها ترم.

 

پی نوشت 3:

این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده ام

                 این بار من یک بارگی از عافیت ببریده ام 

دل را ز خود برکنده ام با چیز دیگر زنده ام
           عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام 

ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
           دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده ام 

دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته
                 من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام 

امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد
             خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده ام 

من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او
           من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده ام 

از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم
                بهر گدارویان بسی من کاسه ها لیسیده ام 

من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام
         حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده ام 

در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون
               دامان خون آلود را در خاک می مالیده ام 

مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون
             یک بار زاید آدمی من بارها زاییده ام 

چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا
          زیرا از آن کم دیده ای من صدصفت گردیده ام 

در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا
             زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام 

تو مست مست سرخوشی من مست بی سر سرخوشم
            تو عاشق خندان لبی من بی دهان خندیده ام 

من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن
               بی دام و بی گیرنده ای اندر قفص خیزیده ام 

زیرا قفص با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان
                         بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده ام 

در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن
                   صد جان شیرین داده ام تا این بلا بخریده ام 

    چون کرم پیله در بلا در اطلس و خز می روی
                      بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیده ام 

      پوسیده ای در گور تن رو پیش اسرافیل من
                 کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیده ام 

  نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن
                مانند طاووسی نکو من دیبه ها پوشیده ام

پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده

                 زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیده ام 

تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی
                زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیده ام 

عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد
               من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیده ام 

خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن
            بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده ام 

هر غوره ای نالان شده کای شمس تبریزی بیا
              کز خامی و بی لذتی در خویشتن چغزیده ام

مولانا

[چهارشنبه ۱۳٩۱/٤/٧] [۱٢:٠٧ ‎ق.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak