کالسکه چی

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت، آمدم جامه مدر، نعره مزن، هیچ مگو

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم...گفت آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو...من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت...سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو

پیش نوشت:

حیف باشد دل دانا که مشوش باشد

      عاشقی شیوه ی رندان بلاکش باشد

 

**********************************

زیر درخت انار

حرف جاده های نرفته را گفتم

درد  جنگل بر دلم افتاد

آیه ی مجنون نازل شد

لال شدم

          و آرام.

از خواب سیب برگشتم

  نام تمام سوره ها لیلا شد.

 

            (عسل بانو)

پی نوشت 1:

کارت اهدای عضوم رسید دیروز. یک جور عجیبی شدم. فکر کردم باید آماده باشم برای رفتن.

بر می گشتم خانه خیابان پر از قاصدک بود. به خودم گرفتم فکر کردم کلا روی باندم و دارم افقی می شم.

ترسیدم کمی.نیشخند

 

پی نوشت1:

چه حالی دارد روزهای بارانی شنیدن این غزل مولانا با صدای استاد شجریان:

 

صنما، جفا رها کن، کرم این روا ندارد

                  بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد

ز فلک فتاد طشتم، به محیط غرقه گشتم

                    به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد

ز صبا همی رسیدم خبری که می پزیدم

                 ز غمت کنون دل من خبراز صبا ندارد

به رخان چون زر من، به بر چو سیم خامت

                       به زر او ربوده شد که چو تو دلربا ندارد

هله، ساقیا سبک تر ز درون ببند آن در

            تو بگو بهر کی آید که سر شما ندارد

همه عمر اینچنین دم نبدست شاد و خرم

               به حق وفای یاری که دلش وفا ندارد

به ازین چه شادمانی که تو جانی و جهانی

                چه غمست عاشقان را که جهان بقا ندارد

برویم مست امشب به وثاق آن شکر لب

               چه ز جامه کن گریزد چو کسی قبا ندارد

به چه روز وصل دلبر همه خاک می شود زر؟

                      اگر آن جمال و منظر فر کیمیا ندارد

به چه چشم های کودن شود از نگار روشن؟

                      اگر آن غبار کویش سر توتیا ندارد

هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت

            چه کند کسی که در کف به جز از دعا ندارد

                         (مولانا جلال الدین)

پی نوشت 2:

این غزل را که با صدای  حسام الدین سراج می شنیدم فکر می کردم از اشعار حافظ باشد:

 

آید آن روز که خاک سر کویش باشم

                 ترک جان کرده و آشفته ی رویش باشم

ساغر روح فزا از کف لطفش گیرم

                 غافل از هر دو جهان بسته ی مویش باشم

سر نهم برقدمش بوسه زنان تا دم مرگ

                    مست تا صبح قیامت ز سبویش باشم

همچو پروانه بسوزم بر شمعش همه عمر

                  محو چون می زده در روی نکویش باشم

رسد آن روز که در محفل رندان سرمست،

                        راز دار همه اسرار مگویش باشم

یوسفم، گر نزند بر سر بالینم سر

                   همچو یعقوب دل آشفته ی بویش باشم

                         (روح الله موسوی خمینی)

 

[جمعه ۱۳٩۱/۱٠/٢٢] [۱۱:٥٥ ‎ب.ظ] [عسل بانو]

عسل نوشت شما ()


Design By : Pichak