در نوبتی دوباره دلت را مرور کن...

پیش نوشت:

خدایا فضا مه آلود است و راه نادیدنی.

اما مهم نیست ، همین کافی ست که تو راه را می بینی و من تو را.

 *****************************************

آمدم عاشقانه بنویسم. شب قدر شد و قلمم شرمنده. کم نخواهیم این شب ها از خدا.

 در مرور دلمان هر جور که هستیم، چادری یا بی چادر، شش تیغه یا با ریش، فوق فوق معنوی یا بچه فوکلی. غنی یا فقیر، با خانمان یا بی خانمان، بالاشهری یا پایین شهری، هر جور که هستیم ، دعا کنیم برای همه. برای پدر ها و مادرها، برای بیماران، برای بیکاران، برای جوانانی که در بند اعتیادند، و برای عاشق ها.

خدا همین جاست. کنار احساس ما. دست های اشتیاقمان را ببریم بالا و لمسش کنیم.

به خدا پناهنده شویم بدون گذرنامه و ویزا.

دعای همه ، رفته رفته توی راه مستجاب میشه.

 

در نوبتی دوباره دلت را مـرور کن

از غم به هر بهانه‌ی ممکن عبور کن

رحمی کن ای عزیز به آبادی خودت

فکری برای کشتن این بوف کور کن

ای خیس گریه‌های کدورت، کمی بخند

این ابرهای مملو تب را صبور کن

گیرم تمام راه تو مسدود شد، بگرد

یک آسمان تازه و یک جاده جور کن

با انجمادِ ظلمتِ شب بی شباهتی

با شعله در برودت ذهنم خطور کن

یاغی! هبوط فرصت تقسیم سیب نیست

در نوبتی دوباره دلت را مـرور کن

 فرهاد صفریان

 

پی نوشت :

سال گذشته همین شب ها شعری رو اینجا نوشتم که دوباره خواندنش خالی از لطف نیست:

با کراوات به دیدار خدا رفتم و شد

بر خلاف جهت اهل ریا رفتم و شد

ریش خود را ز ادب صاف نمودم با تیغ

همچنان آینه با صدق و صفا رفتم و شد

دهنم رایحه ی روزه نمیداد که من

عطر بر خود زدم و غالیه سا رفتم و شد

حمد را خواندم و آن مد"ولاالضالین"را

ننمودم ز ته حلق ادا رفتم و شد

یکدم از قاسم و جبار نگفتم سخنی

گفتم ای مایه هر مهر و وفا رفتم و شد

همچو موسی نه عصا داشتم و نه نعلین

سرخوش و بی خبر و بی سرو پا رفتم و شد

"
لنترانی"نشنیدم ز خداوند چو او

"
ارنی" گفتم و او گفت "رثا" رفتم و شد

مدعی گفت چرا رفتی و چون رفتی و کی؟

من دلباخته بی چون و چرا رفتم وشد

تو تنت پیش خدا روز و شبان خم شد و راست

من خدا گفتم و او گفت بیا رفتم و شد

مسجد و دیر و خرابات به دادم نرسید

فارغ از کشمکش این دو سه تا رفتم و شد

خانقاهم فلک آبی بی سقف و ستون

پیر من آنکه مرا داد ندا رفتم وشد

گفتم ای دل به خدا هست خدا منجی تو

تا بدینسان شدم از خلق رها رفتم و شد

بعد نوشت:

با پدر و برادرم نشسته ام پای مسابقات المپیک.

هر چند هیچ وقت نفهمیدم چه لذتی دارد کشتی و اینکه دو آدم اون جور به جان هم بیفتند ولی بغض کردم از خوشحالی،وقتی هم وطن ایرانی مدال طلا را برد و مدال طلای ایران برای کشتی شد سه تا. اسم این افتخار آفرین هم یادم رفت.

حالا وزنه برداری یه چیزی. بوکس که دیگه افتضاحه. همین، خواستم گفته باشم. میرم بقیه مسابقه رو ببینم.

 

 

/ 7 نظر / 340 بازدید
سعیده

عسلک...![ناراحت] از اول تا آخرش رو گریه کردم...با این شبها غریبه ام ولی به خدا،خدا را می شناسم[ناراحت] خدایی را که میشناسم برایت بر راه ناپیدا خواهم نشاند تا روشنی بخش آن باشد... دوست دارم

زهرا

سلام. یادت نره تو این شب ها منو هم دعا کنی دوستی. به راه خودم دعا کردم. خیلی اعتقادی به اینکه بشینم دعای چی و چی بخونم ندارم. می گم خدا همه جوره صدامون رو می شنوه. منم دقیقا نظرم مثل توئه (در مورد کشتی و ایضا بوکس و این حرفا). خب خوشحالی هم داشت. مسئله ملی بود [قلب] مثل این می مونه که خودمون مدال گرفته باشیم!!![نیشخند]

شوکران

شبهای قدرازافضل شبهاولحظ هاست همدیگرو فراموش نکنیم هرطوریکه هم میخوای بطرفش برو هیچ اداب وترتیبی مجوی هرچه میخواهد دل تنگت بگوی. ازانتخاب چنین موضوعی ممنونم که همیشه انتخاب هایت تسلی دهنده دلهای نگراتست واین فقط ازمعرفت وتربیت واقعی خانمی مثل شماست.بجای نوشتن اراجیفی ازخاطرات سبکسرانه بعضی ازوبلاگها شما رغبت دوستان را به خود ومحیط اطراف واقعی میکنی.

نغمه

این پستت عاااااااالی بود آدمو می بره تو حس و حال دعااا... جفت شعرایی هم که گذاشتی قشنگ بودن... المپیکم که دیشب گل کاشتن بر وبچ[دست] اسم اون دلاوروم قاسم رضایی بود[نیشخند] دعاهات مستجاب[گل]

hmaz

تا وقتی کشتی نگیری نمیدونی چه لذتی داره[لبخند]

فروغ خاموش

وای خیلی اون شعر پارسالیه قشنگ بود و خیلی هم دعایی که راجع به جونای گرفتار اعتیاد کردی به دلم نشیت!واقعا مردی عسلی[قلب] منو هم از دعا فراموش نکن[چشمک]