سی سالگی

پیش نوشت:

این قافله ی عمر عجب می گذرد...

سی ساله شدم.نیشخند

 

**********************************

به جهنم که پیر می شوی

دیوانه

چروک زیر چشمهات همانقدر زیباست

که چین روی دامنت.

 


 

 

1 اسفندماه 1361:

بیمارستان آریای اهواز. من یکی از چهل دختری هستم که امروز به دنیا آمدند.

یکی از این دخترها را می شناسم.

می شود به عبارتی خواهرزاده ی زنِ پسرِ پسر دایی بابا.

شاید روزی سی و هشت دختر دیگه رو هم پیدا کردم.

 

 

این خاله ریزه نیست. عسل بانو ست . حتما دارد شعری سرودی چیزی می خواند. اصلا هم خنده دار نیست.

الهی دمپائیش گم بشود هر کس این عکس را دید و خندید.خنثی

 

 

1 اسفند ماه 1363:

دو ساله هستم. چند ماه قبل خدا یک برادر برایم فرستاده تپل مپل. و حتما از همان روزها بار سنگین خواهر بزرگ بودن را هم به من دادند. که سال ها بعد شب امتحان فیزیکش او بلد نباشد، من گریه کنم.

 

1 اسفند ماه 1368:

بچه دبستانی شده ام. سالهای بابا نان دارد. دارا انار دارد. تصمیم کبری. کوکب خانم.

یک خواهر هم دارم حالا. که دوستش باشم. که خواهرش باشم. که چند سال بعد یکی از غصه هایم این باشد که چرا دانشگاهش شد پیام نور و چرا رشته اش شد زمین شناسی. که هی حرص بخورم که .....

 

1 اسفندماه 1370:

 من هستم و عشق پا کردن کفش های تق تقی. که مادر هیچ وقت نخرید و تا همین حالا تعجب میکنند پاهایم اگر کفش هام فقط کمی تق تقی باشند.

ا اسفند ماه 1374:

دوران سر خوشی راهنمایی. حالا اجازه دارم تنهایی با دوستانم بیرون بروم. همین سالهاست که می شوم استقلالی دو آتیشه. سالهای اوج ناصرخان حجازی و علیرضا منصوریان.

 

1 اسفند ماه 1379:

دوران دبیرستان است و تب کنکور. همین روزها من هستم و گهگاهی دو خط شعری.

 

1 اسفند ماه 1381:

خم غول کنکور را گرفتم چپش کردم. دانشجو شده ام.

حالا من هستم و چهارسال شیطنت های دانشجویی.

 

1 اسفند ماه 1388:

برای بار دوم دانشجو شدم. این بار دانشجوی کارشناسی ارشد. همان دانشگاهی که دلم می خواست.

 

1 اسفندماه 1390:

من هستم و خیال طلوع یک شمس احتمالی.

غرقم در طوفان شمس و مولانا. کیمیا خاتون، پله پله تا ملاقات خدا.

شدم آن قمار بازی که بباخت آنچه بودش....

 

 1 اسفند ماه 1391:

سی سالگی یعنی شوت کردن توپ وسط گل کوچیک پسربچه های محل ممنوع.

یعنی راه رفتن روی لبه ی جدول با کفش کتانی ممنوع.

یعنی باید خانووووووووووم باشی، خانوم.

یعنی عمرا که من توپ ببینم و شوتش نکنم سی سال که سهل است سیصد ساله هم باشم حتی.

 

پی نوشت1:

 

بچه های اول محکومند

محکومند به زود بزرگ شدن ,

 به زود عاقل شدن .

با تولد اولین فرزندِ کوچکتر  ,  پدر می شوند ... مادر می شوند ...

دیکته می گویند ... معلم می شوند ...

بچه های اول در 7 سالگی شیفته ی نگاه تحسین آمیز دوستان پدر و مادرشان می شوند که می گویند :

خدای من چه بچه ی عاقلی  !   چه بزرگ  !   چه فهمیده  !

و هیچکس نمی فهمد دیدن یک بچه ی عاقل 7 ساله تحسین ندارد ...

و هیچکس نمی فهمد بچه ی 7  ساله نباید بزرگ و فهمیده  باشد ...

 

بچه های اول در 7 سالگی بزرگ می شوند , پر از هراس , پر از ترس

پر از توانایی هایی که هیچ ربطی به سن شان ندارد .

کودکی نمی کنند , نوجوانی نمی کنند , جوانی نمی کنند ,

پر از حصارند

پدر ها و مادرها سخت ترین قوانین را برای بچه های اول وضع می کنند ,

که الگو باشند    که نمونه باشند   ,

نمونه ای مثال زدنی    از تربیتی بی نقص  ,  بی شادی  ,  بی روح ...

الگویی خوب   ,   الگویی کامل    برای خواهر ها و برادرهای خوشحالِ کوچکتر ...


...

به کوچکتر ها نگاه می کنیم که به جای دو پشت و پناه , سه پشت و پناه دارند  .

وقتی چیزی را می خواهند که نباید  ، و  می ترسند که بگویند   ,   همیشه واسطه ای برایشان هست   به نام    خواهر بزرگ تر ، برادر بزرگ تر  ...

 

و   ما  غرق لذت می شویم از واسطه بودن  ،  دلال بودن    .

و  امروز در چندین سالگی  ,  حسرت می خوریم که  چرا  هرگز  ما  هیچ  واسطه ای نداشتیم  ،

 تا همه ی نباید ها و نشاید ها   ،

 به   " شدن "   تبدیل شود   

 

 

(( برگرفته از وبلاگ – لبخندهای احمقانه ی یک زن-))

 

 

بعد نوشت:

 

یکی از قشنگ ترین مهربونی های خدا اینه که دوست های مهربون رو سر راه ما قرار میده.

و قشنگ ترین هدیه ی روز تولد رو من از دوست مهربونی گرفتم که ندیدمش ولی لطفش همیشه همراهم بوده و هست. سعیده شرفی مدیر وبلاگ (مشق های یک پائیزی) دیشب و امروز بغض خوشحالی رو تو گلوم نشوند. ببینید هدیه ی این عزیز رو: 

 http://saeidesharafi1362conservator.persianblog.ir/post/168/

 

/ 16 نظر / 177 بازدید
نمایش نظرات قبلی
شوکران

امدی جانم بقربانت ولی حالاچرا؟چرااینقدر دیر.از بیست سالگی منتظرت بودم.یادم میاد هیچ حس وحالی نداشتم همه میگفتن توچته چرابابقیه فرق میکنی.باخودت جنگ دار ی.ناارامی.مدام تغییرمیکنی.نگاهت منتظره دنبال کی میگردی چراکسی تورو راضی نمی کنه وامایه روزیه فال بین اومد تومحل همه دورش جمع شدن میگفتن ازهمه اسرار باخبره.چشمش به من که افتاد باصدای بلند گفت توخیلی زوداومدی واون خیلی دیر میادان موقع نفهمیدم چی گفت اماحالا پس از سالها به حرفش رسیدم.واقعاتودیراومدی ومن زود.ازخدامیپرسم چرا؟ نازیننامابنازتوجوانی داده ایم دیگراکنون باجوانان ناز کن باماچرا؟تولدت مبارک.

hmaz

تولدت مبارک عسل خانم[لبخند][گل]

امين قلم

سلام عسل بانوي عزيز اولا تولدت مبارك دوما دير اومدم يني كلن زياد ديگه وبلاگ و نت سر نميزنم اما فقط چن روز دير مث اينكه اما با مطلبت واسه تولدت سورژرايز شدم. خوب وزيبا بود

نغمه

سلاااااااام بر عسل بانوی وبلاگ ها خیلی وقت بود گذرم به وبت نیفتاده بود با چند روز تاخیر تولدت مبارکاااا[گل][گل][گل] انشالله همیشه سلامت و موفق باشی[لبخند] متنت در مورد فرزند اولی گذاشتی خیلییییی قشنگ بود و حقیقت محض[خنثی] منم همیشه آرزوم بود قبل خودم یه آبجی یا داداش بزرگتر داشتم[افسوس]

نفس

سلام تولدتون مبارک عسل خانوم ...دنبال یه بیت شعر بودم که رسیدم به وبلاگ شما و پست تولدتون ...تولدتون مبارک انشالله همیشه سلامت و شاد باشید ...منم متولد 14 اسفند 61 هستم ...پست تولدتون خیلی قشنگ بود دوستش داشتم همراهیش با مسیقی که این روزها به طرز عجیبی تنها موسیقی هست که گوش میدم و اینجا هم باز تکرار شد ...... عسل بانو من میخوام برای تولد عزیزی وبلاگ بسازم میشه بگبد که این شعری رو که بالای پستتون هست و متحرکه ابزار خاصی داره یا نه میخوام یه وبلاگ بسازم با پیام تبریک ..ممنون میشم اگه راهنمایی کنین که کدش رو از کجا میشه بدست آورد .

نفس

خوب مثل اینکه موسیقی از وب دوستتون بود که هدیه تولدتون رو دادده ولب به دلیل باز بودن همزمان دو تا وب فکر کردم از وب شماست [لبخند]

نفس

یک دنیا ممنون از راهنمایتون ...[گل]

قاسم

سلام.منم مثه شما از دغدغه های سی سالگی می نویسم. به منم سر بزنید!نظرتون راجع به تبادل لینک چیه؟